Nu het nieuwe jaar alsmaar dichterbij komt, heeft Vertigo-hoofdredacteur Steven Tuffin zich als een bezetene op de films gestort die in 2018 op minstens één Belgisch bioscoopscherm te zien waren, en daar enkele eindejaarslijstjes uit gepuurd. Deze zijn natuurlijk compleet persoonlijk, waarschijnlijk niet volledig, laat staan gerangschikt in een bepaalde volgorde. Vandaag is het de beurt aan twintig films die ondergetekende tot de beste van het jaar rekende, maar zijn top twintig niet haalden: Ready Player One Puur spektakel, met een waanzinnige The Shining-ode als kers op de digitale taart. Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot Lachen en huilen lagen zelden zo dicht bij elkaar.
Mektoub, My Love: Canto Uno I like big butts and I can not lie: the movie.
A Quiet Place Of hoe je een cinema doodstil krijgt.
Bad Times at the El Royale Rear Window, maar dan anders.
Gutland The Wicker Man in Luxemburg.
Solo: A Star Wars Story Wedden dat deze ooit een duizelingwekkende herwaardering krijgt?
The Man Who Killed Don Quixote You gotta love Terry.
Lukas JCVD zonder ironie en franjes is my kind of action hero.
Beautiful Boy Felix van Groeningen ging Amerikaans en schoot in de roos.
Aquaman De 12-jarige in me deed rondedansje na rondedansje.
Jurassic World: Fallen Kingdom Eerst huilen met dat laatste shot van het eiland mijn hart, daarna lekker gotisch griezelen.
Mission: Impossible – Fallout Wat. Een. Stunts.
God’s Own Country Een Britse Brokeback Mountain: brutaler en gedurfder, met andere woorden.
Ant-Man and the Wasp Puur popcornvertier dat de typische Marvel-middelmaat oversteeg.
Shoplifters Een oerdegelijke Kore-eda.
The Post Spielberg op de barricade.
The Shape of Water Del Toro’s zoveelste prachtige monstersprookje.
Halloween Welkom terug, Michael (en Laurie).
Revenge Exploitation voor het #MeToo-tijdperk.
Inspiratie op gedaan voor je eigen filmfavorieten? Breng dan hier je stem uit voor de Vertigo Awards!